Conservation – a topic close to my heart

Leonardo DiCaprio:

“We only get one planet. Humankind must become accountable on a massive scale for the wanton destruction of our collective home. Protecting our future on this planet depends on the conscious evolution of our species.”

“Global warming is not only the number one environmental challenge we face today, but one of the most important issues facing all of humanity…”

Braam Malherbe:

“We, as adults, have committed the single greatest crime against humanity by almost exhausting the resources of a finite earth, we have seriously compromised our children’s future.”

“If we all do one thing to respect and restore the earth, we heal ourselves, our community and our planet.”

Braam Malherbe’s website

Earth Hour:

As the world stands at a climate crossroads, it is powerful yet humbling to think that our actions today will decide what tomorrow will look like for generations to come. This Earth Hour, ​switch on your social power​ to shine a light on climate action. This is our time to #ChangeClimateChange… our future starts today.

Earth Hour website

Suikerboschfontein-staptoer #3

Met 2013 se drama en druk het ek die afgelope ruk al meer begin smag na ‘n ondervinding wat vir my ‘n nuwe tydperk in my lewe kan inlei. So bespreek ek toe plek op een van my gunstelingroetes en nooi vier mense om saam te gaan.

Dit was tyd vir nuwe herinneringe. Ek het Suikerboschfontein al twee maal tevore gestap en Die Tyd het aangebreek: ek het aan stap-onttrekkingsimptome begin ly, maar wou ‘n bekende roete doen net om weer “in die ding in te kom”. Vriende wou ook hul eerste staptoer doen, en Suikerboschfontein is ‘n veilige-maar-nie-vervelige opsie.

Suikerboschfontein (SBF) #1 was lekker – ek het my eerste groot liefde daar ontmoet – maar 10 jaar later moet ek daardie herinneringe (en al die heartbreak tussenin) afskud.

SBF #2 was die laaste staproete wat ek saam met my pa gedoen het – daardie herinneringe sal vir ewig bly, maar ek wil die roete se “hidden memories” soort-van skoonvee – amper soos om ‘n geheuekaart te format nadat jy die foto’s veilig in op ‘n ander plek gestoor het.

So SBF #3 was vir my ‘n tipe nuwe begin. ‘n Skoon blaadjie. ‘n Vurk in die pad. Wat jy dit ook al wil noem, ek het dit saam met nuwe vriende aangepak, sonder enige ouers (ek was die oudste persoon daar) en sonder enige potensiële hangups. Dis mos hoe dit hoort. Ek het selfs nuwe stewels vir die geleentheid gekoop nadat my oues die vorige Desember die gees begin gee het – ja, ja, ek het darem so 3x om die blok gestap voor dié roete!

Vrydagmiddag halfdrie kruip teen ‘n slakkepas nader. Uiteindelik!
Ek jaag huis toe, gooi my rugsak, splinternuwe stewels, en getroue stapstok onseremonieel in die kattebak, en jaag om vir Bernhard op te laai.
Van daar af jaag ons deur die woonbuurte van die meer gegoede dele van Pretoria om vir Liezl op te laai. Halfvyf (spitsverkeer is altyd ‘n pyn) klim ons op die N4-Oos. Binne minute waai die musiek op ‘n gemaklike volume saam met die wind deur die oop vensters. Ons al drie is vrolik, en daar lê 2½ ure se lekker-ry voor ons. Saam met die wit strepe op die pad wat onderlangs verby flits, los ons al ons city worries agter.

Ná drie verkeerde afdraaie sak ons met stampe en stote bo-oor die tweespoorpad se vet middelmannetjie af na Rooikranskamp. Henri (Liezl se kêrel) en Alida A. (‘n vriendin; ek is Alida V.) het ‘n gesellige vuurtjie in die middel van die kuierarea gemaak, en sommer ook die donkie aangesteek!

Dis Henri-hulle se eerste, amptelike oornagstap en hulle is kinderlik opgewonde… Ná ‘n vinnige aandete van Cup-a-Snack en koffie vir my en Bernhard, en braaivleis en broodjies vir die ander drie, spring ons deur die stort en klim in die bed.

 

DAG 1: Rooikranskamp na Oom Japie se Huis (10,2km – ongeveer 5h)

Skuins voor halfnege is al die oortollige bagasie terug in die karre gepak. Ons ruik na sonbrandroom en Peaceful Sleep (om ongewenste meerpotiges weg te hou). Gespes word so hier en daar nog gestel, sakke word reggeskud, en dan val ons in die pad.

Die eerste stukkie van die dag se stap is amper ‘n tong-in-die-kies waarskuwing vir die moeiliker gedeeltes later die dag: vir die eerste kilometer loop ‘n mens oor en tussendeur massiewe rotsblokke, dan al met ‘n effens-klipperige paadjie langs, tot op die rand van ‘n 45m-hoë afgrond. “Gevaarlik! Dangerous!” keer ‘n waarskuwingsbordjie jou. Ons gee so ‘n paar versigtige treë nader. Skielik klink daar ‘n geblaf van hier skuins onder ons op – ‘n helse trop bobbejane laat spaander oor die kranse en rotslysies tot op ‘n veiliger afstand verder op in die kloof. Die manne koggel die kese eers ‘n bietjie.

Al geselsende stap ons verder, op die rand van die kranse langs, om die heiningpaal, versigtig oor die los klippe. Ek en Bernhard vertel van die vorige keer toe ons die roete gestap het: In 2006, saam met Queenswood Voortrekkers. Ons eie terme “blom” (vir sit en rus, rugsakke af) en “beleef” (vir staan en asem skep, bene rus) het daar onstaan.

By Mooikloofwaterval staan ons eers en “beleef”. Dan begin die sports. Ons sak in ‘n klofie af tot op die stroompie se vlak. Ek stap voor – steeds baie versigtig met hierdie nuwe stewels van my. Ons neem baie foto’s van mekaar – hangende aan die toue, boude in die lug by die leertjies af, vreemde gesigte vir oorhangspinnerakke – en van die tientalle klein watervalletjies en varings. Vet pret!

Anderkant uit (met moeite – sekeres van ons is maar sleg met opdraandes) stop ons vir ‘n “blom”-rus. Ons soek plat genoeg klippe vir ons agterstewes, en… jip, daar is die 5km-merk! Ons is halfpad vir die dag!

Vir ‘n entjie loop die voetpad al met die kontoere langs. Dan daal ons eers voor ons weer al met ‘n stroompie langs – by tye IN die stroompie – styg. In ‘n stadium moet ons met behulp van ‘n tou boontoe klouter. Sover is ek heel beïndruk met my skoene – my voete is nog heeltemal droog ten spyte van die stroompies, en ek het nog nie gegly nie.

Kort daarna is ons uit die kloof. Die klipperige voetpaadjie lei ons na die swemdam so paar honderd meter onderkant Oom Japie se Huis – die ander oornaghut op die roete. Ons betrag die troebel water vir ‘n paar oomblikke en besluit toe om maar liewer aan te stap.

Die hut is presies soos tien jaar gelede, behalwe dat die kleurvolle patrone op die buitemure nou met bruin oorgeverf is.
Ons gooi sakke neer, trek skoene uit en strek luilekker elke moontlike ledemaat en spier.
Ek hink eerste in die stort se rigting – yskoue water is net lekker as ‘n mens wárm gestap is. Terwyl ek klere uittrek en botteltjies uithaal, berei ek myself solank sielkundig voor vir die vriesende straaltjies wat my lyf binnekort gaan piets. Ek draai die krane oop, hou my asem op en spring onder die water in…
Verrassing! Die pyp stoot louwarm water uit!

Soos wat ‘n mens maar altyd ná ‘n dag se stap doen, ondersoek ek my lyf vir bloukolle, bittereinder-bosluise en ander moontlike letsels. Al wat ek vind, is rooi kolle op my voete waar my stewels my begin druk het…

Saam met die skemer wat stadig om die hoeke sluip en die koel aandluggie wat stilletjies by ons krae en broekspype inkruip, begin ons kos uitpak en gasstowe aansteek. Ons bou ‘n vuurtjie en speel Rummy by die lig van ‘n gaslamp.

Later staan ek op en gaan staan op die trappies aan die “voorkant” van die hut. Ek is in ‘n dink-bui. Hier het ek my heel eerste soen gekry, toe ek 15 was. Soos met my gunstelingkarakter, Saul Barnard, het die lewe sedertdien ook maar skewe sirkels met my geloop.

The more things change, the more they stay the same.

 

DAG 2: Oom Japie se Huis na Rooikranskamp (9,8 km – ongeveer 5h)

Alida A. roer eerste. Uit die hoek van my slaapsak sien ek vir Bernhard ook wakker word. Ons het al vyf sommer ‘n outydse kermisbed op die vloer gemaak.

‘n Halfuur en ‘n koppie koffie-met-Oumabeskuit later is ons reg vir die terugtog. Ons begin goed – die voetpaadjie is mooi en ons vorder vinnig, ten spyte van my veters wat aanhou losgaan. Dubbelknope kan ek nie maak nie, want die veters is te kort. Irritasie nommer een.
Die hemel, die gras, die klein blommetjies, die wind en die skoon lug verdryf egter gou enige kwellings oor veters. ‘n Mens voel maar kléin as ‘n mens op so ‘n roete net ‘n bietjie stop, boontoe kyk en in die oomblik lééf.

Die paadjie slenter-slinger weer met die kontoere langs. Skielik word dit meer klipperig en ons draai in ‘n skaduweekloof in – Geelhoutkloof. Bernhard loop voor. Oorhangrotse veroorsaak dat hy sy kop twee maal stamp, maar gelukkig nie weer nie. Ons skep asem by rotstekeninge en die sogenaamde Bobbejaanhotel voordat ons die kort steilte anderkant uit aandurf. Bo gekom maak ek eers weer veters vas. My stewels begin nou druk… Irritasie nommer twee…

Ons loop al met die platorand langs. ‘n Troppie beeste staan rustig en wei terwyl ons foto’s neem van die klowe, die rotse, die wolke, die blou-blou wyd bokant ons.

Ons sak af, deur ou murasies en suikerbosse. Sowat ‘n uur later is ons halfpad en ons “blom” weer onder ‘n groot witstinkhoutboom – dis duidelik ‘n baie gewilde afpakplek. Die paadjie volg ‘n stroompie tot waar dit ‘n ent verder links swenk en die stroompie kruis. Alida A. moet skoene uittrek om deur die water te kom. Die res van ons trap versigtig.

Van hier af is dit op, op, op tot by die karre, onthou ek…
Ek begin dus vooruit loop. By die Triomfwatempel van die Sterwende Son stop ek nie – ek is mos al twee maal hierdeur – en ek gebruik liewer die kans om nog ‘n bietjie verder voor te kom.

Die paadjie loop in nog ‘n kloof in, langs ‘n pragtige stroompie op. Ons klim met behulp van drie staallere deur ‘n nou skeur in die rotse. Die paadjie loop nog opdraand vir so ‘n paar honderd meter, steeds langs ‘n stroompie deur klamkoue bos, voordat dit bo-op ‘n rotsplaat uitkom. Ons hyg almal maar ‘n bietjie, maar talm nie te lank nie.
So 300m van die kamp af loop ons verby nog ‘n geboude swemplek, maar ons stop weer nie. Ééndag sal ek nog in albei gate kom swem!

Rooikranskamp se groen boog-sinkdakkies is ‘n welkome gesig. Ons strompel onder die afdak in, sak op die naaste plat oppervlaktes neer en trek veters los (dié wie s’n nie reeds los is nie).
Ek doen weer ‘n bosluis-en-bloukol-ondersoek. Niks, gelukkig.
Maar my enkels is rooi, my hakskene is rooi en die aansluiting van my voete by my bene is ook rooi. “Ag wat, dit gebeur mos maar altyd,” dink ek.

Nadat ons die laaste bietjie Game uit ons bottels gedrink het en die krummels uit die soutkoekiepakkies geskud het, is ons vort in ons aparte karre. Die hop-en-skud tweespoorpaadjie wat ons na die behoorlike grondpad neem, lyk selfs erger in helder daglig! Henri se Giulietta sukkel maar…
Ons stop almal by Alzu vir ‘n vinnige vir-oulaas-kuier-koffie en dan skei ons paadjies.

Terug by die huis, ná ‘n heerlike, diep skuimbad (en ‘n glas wyn), ondersoek ek my stapskoene. Die goed begin wraggies lostrek by die sole! My vorige paar het tién jaar gehou (waarin ek die volledige Outeniqua, Prospekteerders én Fanie Botha-roetes gestap het) en hierdie paar is skaars deur 20km…

Ek is egter te moeg om verder ontsteld te raak en ek klim in die bed, rooi hakskene, tone, bene en al.

City worries are tomorrow’s worries…

Because not wearing make-up sucks

[Note: This was originally posted on Facebook.]

I’ve been nominated in the #nomakeup #selfie (or is it #nomakeupselfie?) craze. Thanks to the person who nominated me, but (no disrespect/offence to anyone) I am not going to do it.

Here’s why:

1) Any form of cancer is horrific.

Yes, to have (one of) your lovely 34Cs removed is terrible, but there are women who have breasts so small, they don’t even need a bra, so don’t come with the whole “losing your female characteristics” or whatever that argument is. Boobs don’t make you more girly/female/womanly than any other woman.

2) I guess I’m lucky: I knew only one lady personally who’s had to deal with breast cancer. My grade 1 teacher had it and she passed away when I was in grade 7.

3) What is being done to raise awareness of other, equally bad cancers? I know a very cool Oom who has tongue cancer. It’s gotten so bad, he had his tongue and part of his jaw removed in February. It might not even prove to be worth it. He will never be able to speak, chew, swallow or taste ANYTHING again, for the rest of his life. My dad’s best friend since grade 1 has prostate cancer. He was in remission, but it came back.

In my family alone, I have or had to fight/cope with alcoholism, liver disease, Alzheimer’s, depression (person ended up in psychiatric clinic twice), and grief. Most of these were my dad’s issues, and my grandfather has Alzheimer’s to a very bad degree. In friends-and-family, there were five different kinds of cancer (prostate and tongue mentioned above, bladder, breast and one I’m not sure of), drug abuse and depression (person ended up in psychiatric clinic three times – this was my boyfriend and I truly believed that he was the one I would marry one day).
So I am not oblivious to the pain and suffering of the patients and the people around them. I was a part of that for almost all of my teenage years. I am, in fact, more than aware of how someone else’s disease/issues can mess up your own life beautifully.

4) Me posting pictures of myself looking at my absolute worst is not going to help anyone and it is definitely not going to cheer the cancer patients up.
Firstly, you really don’t want to see me without make-up on a photo – I have not been blessed with photogenic genes.
Secondly, posting a pic of my face isn’t going to make anyone more aware of breast cancer. Posting a pic of my naked breasts will probably do the trick. But that is indecent, based on “normal” standards.
Thirdly, there’s ab-so-lute-ly NOTHING wrong with wearing make-up to make yourself feel better about yourself and everything around you. The cliché of, “You don’t need make-up, you’re beautiful just as you are!” just doesn’t cut it for some people on some days. I’m one of those people, and I am FOR those people.

There are arguments that support the posting-a-selfie drive, one of them saying that it focuses our attention on things that matter, and that we can decide whether we want to see it or not. But we can’t choose, not if you have friends on Facebook whose posts appear on your news feed. Because then our attention isn’t voluntarily focused on the selfies. These things take over our feeds and then our attention is forced upon it. It’s spam, basically. And I won’t unfriend someone because they post one or two things that I don’t agree with. That’s just childish.

People tend to focus on the “awareness” that this campaign creates. But the people on social media aren’t the ones who need cancer awareness. It is the illiterate people in the slums, those who don’t have access to internet and other info, who need awareness. It is the poverty-stricken communities where there are too many children in one household, who are dependent on their parents’ scarce income, who need to be educated and made aware.

This breast cancer thing is getting out of hand, the same as with the AIDS campaigns. The people who truly need the information and awareness the most, don’t get it and if they do, they don’t really care, because most of them can hardly afford he treatment in any case. If the treatment is free or relatively cheap, they don’t have transport, or simply the will, to gain access to the treatment.

This selfie fad is like that colour-of-my-bra thing from two or 3 years ago. I didn’t take part in that, either. How do you think will the women feel whose sexy Wonderbras are now lying forlorn (but not forgotten) at the back of their closet, every time they see your red, lacy Temptations number? It becomes a social media hype, even if it wanes quickly. It is short-lived and then people go on with their lives and forget that they’ve ever posted such a pic.
The whole “no make-up” thing is supposed to represent the vulnerability and feeling of exposure a woman feels when going for a mammogram. But what about the ladies who don’t wear make-up anyway? They don’t feel exposed without it; it’s who they chose to be.
And, as one guy said, if you think going for a mammogram is bad, try going for a prostate check-up!

I don’t think the point of the selfies is awareness. I think it’s trend-setting. It’s fashionable to support a cause which everyone supports right now, in whichever way is now “the” way to do it.
That is why I get so worked up – not because I don’t support this specific cause, but because I can’t understand the whole sheep-mentality of humanity.

Breast cancer is pulled out of proportion. To donate money for research is fine, but also go to visit cancer patients and help them to make themselves look pretty, take flowers and a funny DVD to a patient, go read stories to the leukaemia kids. It is easy to text a few characters to a five-digit number and to spend 60 seconds of your life on a R20 donation, but it is not that easy to share your time, effort and fuel, and very few people will actually do that.

Also donate, then, to homes where raped girls go to try to recover. Or to the various SPCA branches who don’t have money to care for the animals and who are NGO-NPOs. In any case, one can donate without posting the selfie and thereby frightening your whole list of acquaintances.

I’d rather donate to a nature conservation agency/organisation/cause/group. Indigenous forests can’t post selfies to create awareness of them being cut down to make space for housing developments and luxury golf estates. Rivers can’t post selfies to tell you of the raw sewerage that gets pumped into them. Wetlands can’t post selfies to show how mines completely screw up the ecosystem. Beaches can’t post selfies to warn you not to drive your luxurious 4×4 in the sensitive breeding areas. Rhinos can’t post selfies to say, “My horn is bigger than yours but my horn also won’t help you to enlarge yours. Raise #poachingawareness!”

I’m going to say something now that might be upsetting, but if so, then just skip this part or stop reading altogether.

You’ve been warned…

I believe that these mass-illnesses happen because the earth is over-populated – it is one of Nature’s ways to say to humanity, “Stop breeding!”
That is why cures haven’t been discovered yet. When the natural balance is somewhat regained, the cures will come.

As bad as it may be, there are MANY people who are already suffering from something, and even though certain campaigns raise millions for research for a specific thing, there are other issues that don’t receive as much attention, but which are equally bad. Alzheimer’s, for instance. Alcoholism (and don’t even come with the thing of “alcoholism is a disease which can be cured”…), liver cirrhosis, all the other cancers, ALS… What about their research?

Therefore…

I will post a fun, happy #makeupselfie on Friday night when I am celebrating my 25th birthday with my few great friends who have all at some stage had my back through the past 13 years, and continue to do so on a daily basis.
I won’t do it to rub my fun and health in anyone’s face, but in an attempt to put it out there that no matter what, one should at least TRY to #livelifetothefullest in whichever situation you’re in, and be awesome (I know, easier said than done – trust me).

At least then the selfie is for anything, and for everyone I know who’s dealing with some form of cancer, even if it’s not even a “real” cancer but just some other terminal illness or (mental) health issue, not #boobiesonly. And to appreciate what I have, as cliché as that may be – friends, family, my belongings, the ability to use all of my senses, my health, my job, my skills, my knowledge, my talents, and the fact that I can actually connect to the internet and post things in whichever way pleases me…

P.S. #hashtagsonFacebookarestillsilly.

Eendag op ‘n reëndag

Vanoggend bied Wimpy ‘n gratis ontbyt aan tussen 7:00 en 8:00. Ek kom alleen daar aan en moet ‘n tafel deel met ‘n ou Engelse oom.
Ek sit skaars, toe hy my begin vertel dat hy 85 jaar oud is, met twee dogters, vyf kleinkinders en agt agterkleinkinders as sy nageslagte. Net een van sy kleinkinders bly oorsee, die res is almal in Suid-Afrika. Die om is in Kent in Engeland gebore, en het in 1957 na Zimbabwe getrek. In 1970 het hy noodgedwonge na ons sonskynland getrek omdat hy als verloor het as gevolg van Mugabe, sê hy. Sy besigheid, sy pensioen, sy mediese fonds…
Nou hou hy maar sy ore op die grond vir dae soos vandag, wanneer daar ‘n gratis ontbyt is, of pensioenaris-dae by Pick n Pay wanneer die oumense koffie en koek verniet kry.
Ons sit en gesels oor dit en dat – die weer, die wêreld, reis, werk, gesondheid… Op 85 gaan gym hy nog minstens eenkeer elke drie dae – gewigte optel is vir hom veral belangrik.

Hy praat land en sand. Ek dink hy raak nogal eensaam. Sy vrou, met hy 40 jaar getroud was, is al 16 jaar gelede oorlede. Die ou oom is bewerig en maer. Hy gooi verskriklik baie sout oor sy tjips, die tamatie, die twee sunny-side-up-eiers en selfs die dun repies spek. Bo-oor dit alles kom tamatiesous. Hy drink sy tee sonder suiker, met min melk.

Toe ek opstaan, betaal ek vir sy tee.

Ek het nooit sy naam gevra nie, hy weet nie wie ek is nie, maar op ‘n manier voel dit net reg.

Verkeer

Ek wens die verkeer was elke oggend dieselfde…

Nou die dag nog, toe ek kampus toe moes ry, het ek 7:00 in spitsverkeer gesit. Vanoggend ry ek dieselfde pad werk toe, en die verkeer is minimaal vir daardie tyd van die oggend. Wat het verander? wonder ek toe ek die oprit na die N4 vat en voet in die hoek sit.

Verandering… Dis ‘n woord wat gewoonlik vrees by mense inboesem…

As ek net dink aan die goed wat die afgelope jaar in my lewe verander het, voel dit of ek ‘n hele paar kilo’s by my spreekwoordelike lewensreis kan voeg.

In September 2010 trek ek onder my ouers se voete uit, na ‘n woonstel wat aan my ou skoolvriendin se ma behoort. Die hele Desember werk ek 5 uit die 7 dae by ‘n crummy dieretuintjie. Ek betaal self die huur, mediese fonds, en alle ander onkostes wat ‘n jonge dame moontlik kan hê, en ek sukkel alleen deur die eerste vyf maande van 2011 op ‘n bitter klein begroting. Twee-minute-noedels, Cup-a-Snack en Pro-Nutro is regtig my dieët. Wel, afgesien van die pakkies vriesgroente en Smash tussenin.

Ek gaan stap in Januarie saam met twee vriende – daar gaan my Desember-dieretuingeld. Dis net ons drie vir vyf dae in die bos en ek leer hulle ken. Dis die wonderlikste week in ‘n lang tyd. Op pad terug nooi Vriend A my na sy selgroep, terwyl hy goed weet hoe ek oor sy God voel. Teen my beterwete sluit ek een Maandagaand by hulle aan. Dis die begin van groot dinge…

In die oggende werk ek by Alto Modes – ‘n boutique vir ou tannies wat hou van pakkies. Ek pak klere op die rakke, sorteer ou lêers uit, en plak stiekers op leibels. In die middae is ek au pair vir ‘n graad twee-seuntjie met ‘n haasbekkie. Saans surf ek die internet op soek na enige werk in die media-bedryf. Later net na enige werk. Vir maande gaan dit so aan. Ek verjaar, en ek en ‘n ander vriend hou ‘n gesamentlike partytjie. Dis ‘n legendariese aand.

Teen April het ek nog net twee onderhoude gehad en ek is goed gatvol vir die grootmenslewe. Almal probeer help met kontakte hier en kennisse daar, maar dit help net mooi niks as daar nie ‘n werk is nie. Ek verval in semi-depressie: ek kan nog lag en ‘n snaakse DVD geniet, maar ek slaap baie, voel oor die algemeen negatief en begin wonder hoe dit voel om selfmoordgedagtes ernstig op te neem.

Sel gaan voort soos altyd en ek begin wonder hoekom mense glo. Niks werk dan vir my uit nie. Ek gaan saam na ‘n charismatiese kerk en die een meisie bid saam met my vir ‘n werk naby aan die huis, naby my vriende en familie. Ek wonder oor die krag van gebed.

Ek wonder te veel oor alles en ervaar te min.

In Mei staan ek vir ‘n week in as graad twee-juffrou by Orchards Primary – ‘n redelik nuwe skool met die oorgrote meerderheid swart kinders – en ek besef hoe bevoorreg ek eintlik is. Daarna is ek vir ‘n week by Cullinan Gekombineerde Skool. Ek slaap een aand in die onderwyserskommune (om petrol te bespaar) en ons laat val perongeluk ‘n loodswaar dubbelbedbasis op my toon. Dit pyn vir ‘n paar uur en toe’s dit beter. Al wat oorbly, is ‘n blou merk onder my nael. Op die harde manier leer ek in daardie twee weke dat skoolhou nie kinderspeletjies is nie en dat pyn tog vervaag.

Op ‘n Vrydagaand in die laaste week van Mei bel ‘n goeie vriend my: “Ek het ‘n promo job vir jou, hier’s die nommer.” Ek bel. ‘n Paar uur later staan ek met ‘n “Stuur Groete aan Mannetjies Roux”-logo op my rug, by die ingang na teater. Nog later praat ek met die bestuurder. “Ons het ‘n pos oop, stel jy belang?” vra sy. Daardie Saterdagaand het ek ‘n vaste werk, ek begin oor ‘n week.

Die charismatiese kerk se meisie se gebed is verhoor.

By die werk word ek aan die diepkant ingegooi en ek leer vinnig om te swem. My kollegas en ek ken mekaar nie en ons loop maar versigtige draaie om mekaar se persoonlike spasie. Ons leer mekaar en die kroegpersoneel ken en maak vriende met die bestuurders. ‘n Week later breek ek my eie goue reël (ken iemand lank voor jy met hom uitgaan) en die Engelse knaap onder hulle word my kêrel. Ons is relatief gelukkig  met mekaar (al voel dit soms of ek wil weghardloop as hy te ver vooruit begin dink).

Intussen gaan my pa van bad na worse , wat sy algemene omstandighede betref. ‘n Jaar gelede het ek nie gedink dis moontlik dat hy só agteruit kan gaan nie. Nou weet ek nie waar hy is nie en sy selfoon is weg – al wat my nou te doen staan, is om in my kar te klim en hom letterlik te gaan soek.

Dit voel nie meer of ek my kar teen ‘n boom wil vasry nie.

Ek glo nou aan (en in) ‘n God wat wonderwerke doen en gebede verhoor. Ek wonder net soms nog steeds oor die genade waarvan almal praat.

In Julie groet ek ‘n dierbare mede-skrywer. My vriendin SMS my een oggend: “Cobus word vermis. Anandi (sy meisie) sal ons op hoogte hou.” Dis 8 Julie 2011. ‘n Paar dae later basuin ‘n Beeld-plakkaat die nuus uit: “Tukkie verdrink by Margate.” Tyd stop vir ons.
Cobus, my vriend, ek weet jy’t internet daar bo en ek weet jy lees my blog – dankie dat jy ‘n ogie oor ons hier onder hou.

“Drie Reisigers” inspireer my om my droomreise te begin beplan. Regtig beplan, nie net dagdrome daaroor droom nie. Botswana, Kenia, Tanzanië, Mosambiek, Lesotho. Hel, selfs net die plekke in Suid-Afrika waar ek nog nie was nie. Vrede, Geluk, Disappointment, Upington, Wildekus, Weskus, Jacobsbaai, Victoriabaai, Saldanhabaai, Langebaan…

Ek hoor my oupa het hartprobleme en is in die beginstadium van Alzheimer’s.

My ma het haar huis verkoop (die een waaruit ek getrek het) en huur nou ‘n huis “daar naby die 224.” My kleinboet begin om sy droom na te volg – hy neem dramaklasse by ‘n persoon wie se nommer hy by Vinette Ebrahim (Charmaine in 7de Laan) gekry het.
‘n Sussie wat met bekendes werk, het voordele.
Ander kleinboet is ook besig om sy droom te verwesenlik – vliegopleiding en flight attendant training neem byna al sy tyd in beslag.

Marco Botha (sportverslaggewer by Die Burger in Kaapstad) laat my probeer om beter Afrikaans te praat (en te skryf). Ek koop ‘n notaboek wat ek in my kar hou, stop deesdae gereeld langs die pad om ‘n blitsgedagte neer te pen.

En Dana Snyman se woorde aan my op my 21ste verjaarsdag: “Skryf, skryf, skryf…” bly in my kop draai.

Want my huis is waar my hart is…

… en my hart is my huis.

Aangename kennis.
Ek is nie meer ‘n tiener of ‘n student nie, ek is (dankie, Vader) nie meer werkloos nie en ek is ook nie single nie (alhoewel ek soms wens dat ek was). Geheim nommer een en ek is skaars aan die gang. Genugtig.

Ek wil reis, ek wil skryf, ek wil met vensters oop ry en nie bang wees nie, ek wil in my eie plek bly en ek wil naby die see wees – naby genoeg dat ek dit kan ruik, dat ek dit kan hoor as die wind reg waai, en dat ek dit kan sien.

Ek dink ‘n mens se huis sê baie van wie en hoe jy in werklikheid is. Kyk maar – kreatiewe malles se huise lyk soos ‘n kleuterskoolklaskamer ná ‘n lang dag en rekenmeesters, prokureurs en bankmense se wonings is pynlik netjies, klinies skoon, en alles in natuurlike kleure.

Ek reken dis daarom gepas dat ek sommer van dag een af vertel hoe my huis eendag moet lyk.

Blokkiesvloere of houtvloere en terracota-teëls in die badkamer(s). Houtvensterrame. Groot vensters. Geen van daai vieslike skerp wit ligte nie en geen neon-buisligte in die kombuis nie. Groen dak, off-white mure en ‘n swembad. Ek wil kleurvolle, normale skilderye teen my mure hê, tussen geraamde vergrotings van my eie foto’s. CD’s, foto’s en boeke op die rakke. Reisboeke, baie reisboeke en padkaarte. Geskiedenisboeke ook.

Ek wil my klavier in my sitkamer hê, só gedraai dat ek by die venster kan uitkyk terwyl ek speel. My pa se groot prent van Beethoven moet bo die klavier hang en my bladmusiek moet versprei oor die bokant lê. Die pedale hoef nie te blink nie en daar kan maar ‘n bietjie stoffies op die pote en aan die kant wees.

Ek wil gemaklike, pofferige banke hê met van my ma se kussings op, en een van daai leunstoele waarin ‘n mens in die winter kan opkrul met ‘n boek, ‘n warmwatersak en Milo, in ‘n sonkolletjie by die venster.

In die kombuis gaan daar altyd koffie, tee en suiker by die ketel staan, reg vir enigiemand wat kom kuier. Ek wil altyd koekies of beskuit hê, en nie die volgraan-gesondheidsoort nie. My spenskas gaan ou koerantpapier op elke rak hê, en iewers agter al die pakkies sop en sous gaan ‘n blikkie kondensmelk of caramel treat staan.

Die spaarkamer gaan ‘n massiewe boekrak hê waarop ek Dalene Matthee, Herman Charles Bosman, Charles van Onselen, Olive Schreiner, John Grisham, Dana Snyman en Johan Bakkes saam sal laat kuier. In die kas aan die regterkant gaan my stapgoed wees: my stapstok wat my pa vir my by die kaa-kaa-en-kaa in 2001 gekoop het,  my groen Deuter-rugsak met die fake blommetjie, my rooi kamaste in my Jim Green-stewels met hul groen veters, die boks met my slaapsak en noodhulpsakkie (wat eintlik ‘n klein grimeringsakkie is) en flits en batterye en al die botteltjies vir die sjampoe, die seep, die Sunlight-skottelgoedseep en die sonbrandroom.

My kamer gaan ‘n massiewe dubbelbed hê met groen-blou-beige-en-bruin beddegoed en groot kussings en ‘n fleece kombersie waarop my kat kan slaap. Die kamer gaan groot skuifdeure hê en baie sonlig en ‘n vollengte spieël.

Buite in die oprit gaan ‘n VW hatchback van een-of-ander aard staan, en in die motorhuis ‘n Land Rover Defender – sónder daardie fênsie mags en massiewe spot lights op die dak.
Twee Jack Russells gaan jou verwelkom by die hek en as jy instap, gaan die kat op die bank jou ‘n “what’s up, dude”-kyk gee.

My huis gaan wees soos wat ék dit wil hê. Nie soos wat Wetherleys se katalogus my voorskryf of soos wat my ma se huis gelyk het nie.

My huis gaan die plek wees waar ek net doodgewoon Ek kan wees. Myself, sonder enige voorgee of fieterjasies.

Hoe lyk jou huis?